Ο ζωγράφος κοίταξε έξω τον άνεμο, το σκοτάδι πάνω απ’ την θάλασσα, όπου πιθανότατα συνέβαινε πάλι κάτι που μονάχα αυτός μπορούσε να διακρίνει με τα γκρίζα υπομονετικά του μάτια. Είχα μάθει να ξεχωρίζω κιόλας πότε ήταν βυθισμένος στο αγνάντε

μα αθέατων περιστατικών, κινήσεων, παρουσιών. Έφτανε να τον παρατηρήσω, δε χρειαζόταν καν να παρακολουθήσω το βλέμμα του για να ξέρω ότι είχε συγκεντρώσει την προσοχή του στον φανταστικό κόσμο που ξύπναγε το μάτι του παντού: βασιλιάδες της βροχής, συννεφομαζώχτες, περιπατητές των κυμάτων, καπετάνιους του αγέρα, ανθρώπους της ομίχλης, τους μεγάλους φίλους των μύλων, της αμμουδιάς και των κήπων: ανασηκώνονταν και του παρουσιάζονταν μόλις το βλέμμα του, τους λεφτέρωνε απ’ τη σκυφτή κρυφή ζωή τους.
Λεντς Ζίγκφριντ