Ο οίκτος γίνεται μια παραλλαγή της περιφρόνησης από τη στιγμή που αποτελεί τη μοναδική μορφή σχέσης με τον άλλον, αποκλείοντας άλλα αισθήματα όπως είναι ο σεβασμός, ο θαυμασμός ή η χαρά.
Είναι πολύ πιο εύκολο να συμπαθούμε με έναν αφηρημένο
τρόπο τους δυστυχισμένους (πρόκειται για έναν κομψό τρόπο παραμερισμού τους) παρά να συμπαθούμε τους ευτυχισμένους, πράγμα που απαιτεί ένα μεγαλύτερο άνοιγμα κ

αρδιάς μια και μας υποχρεώνει να ξεπεράσουμε το εμπόδιο της ζήλιας.
Κάνοντας τον οίκτο κορυφαία αξία, αποτρέπουμε τη δημιουργία ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να συνδιαλέγονται και να αλληλοαναγνωρίζονται σαν ελεύθερα πρόσωπα: τόσο η ανθρωπιστική δράση όσο και η φιλανθρωπία αποζητούν μονάχα αναξιοπαθούντες, δηλαδή εξαρτημένα πλάσματα.
Η πολιτική αντιθέτως, χρειάζεται συνομιλητές, δηλαδή αυτόνομα πλάσματα. Οι πρώτες παράγουν βοηθηματούχους, η δεύτερη απαιτεί υπεύθυνους.
Να για ποιο λόγο βλέπουμε τόσα άτομα ή λαούς που, ενώ περνούν μια δύσκολη κατάσταση, αρνούνται να αντιμετωπιστούν σαν θύματα: απωθούν τη συμπόνια μας που τους ταπεινώνει και προτιμούν να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους μαχόμενοι, παρά να καταντήσουν απλά αθύρματα της παγκόσμιας ευσπλαχνίας.

Από το βιβλίο του Πασκάλ Μπρυκνέρ, "Ο πειρασμός της αθωότητας"