Όταν διαβαίνεις τη νύχτα, ανοίγεις διάπλατα τις θύρες της ψυχής. Κοντοστέκεσαι στο κατώφλι της, παίρνεις βαθιές ανάσες, χτυπάς τις νότες των αναστεναγμών και επιλέγεις τη διαδρομή σου.
Σε αυτές τις δαιλαδίδες διαδρομές, τίποτα δεν είναι τυχαίο, εκεί που οι αναστεναγμοί πληθαίνουν, εκεί ακολουθείς , όπως το ποτάμι που παρασέρνει τα πάντα στο διάβα του.
Και τότε είναι που τρυπώνεις σαν τρωκτικό, σαν νυχτοπούλι και τραβάς τις ίνες της ψυχής σαν χορδές και περιμένεις τι ήχο θα βγάλουν.
Μια μελωδία που αφήνεται στον χώρο και χάνεται στο βάθος της ψυχής, με τη συνοδεία των αναστεναγμών, να συνθέτουν αυτό που κάποιοι αντιλαμβάνονται σαν…την έκσταση της στιγμής. 
Δημήτρης Ευθυμίου