Η απώλεια του έρωτα…

Κάθε απώλεια, μου το ‘χες πει, κουβαλά το δικό της μάρμαρο. Τώρα ξέρω, πως ο θάνατος έχει το χρώμα του αιματίτη, κόκκινο στις φλέβες του το πέτρωμά του. Κι ο έρωτας; Ο έρωτας, θαρρώ πως έχει σμιλευτεί από μάρμαρο της Πάρου, δεν έχει χρώμα, διάφανος, λεκιάζεται μόνο απ’ τη φθορά του χρόνου. Τη δικιά μας φθορά. Ύπουλη απώλεια εκείνη του έρωτα. Δεν ισοσκελίζεται μεταξύ χρόνου κι ελπίδας. Στον θάνατο της σάρκας δεν ελπίζεις σε μια επιστροφή. Στον θάνατο του έρωτα, διατηρείς μισάνοιχτο το κενοτάφιο. Κι ελπίζεις, σε μια ηλιαχτίδα που θα ‘ρθει να το θρυμματίσει, να δώσει ζωή σ’ αυτή την ατέρμονη ημιθανή ελπίδα σου. Κι αυτή η ελπίδα, αιμάσσουσα πληγή, χωρίς να το γνωρίζεις, είναι πιο νεκρή κι απ’ τον ίδιο τον θάνατο. Τα λόγια που θυμάμαι…

Δημήτρης Ευθυμίου 
 

(Θερμές ευχαριστίες στο bibliotheque για την ανάρτηση  http://bibliotheque.gr/?p=35447)